• Turkije
• Alanya
  • Alanya Turkije
  • Goedkoop overwinteren
  • Vliegveld Gazipasa
  • Zonvakantie Alanya
  • Alanya makelaar
  • Huis huren Turkije
  • Huren in Alanya
• Vliegtickets
• Uw Specialisten
  • Transfer
• Info Turkije
  • Bevolking
  • Toerisme en Turkije
  • Vakantie bestemming
  • Klimaat
  • Plaats Informatie
• Excursies
  • Efes
  • Pamukkale
  • Duiken Turkse Riviera
  • Paragliding
  • Tuhr.com excursies
• Verhuur
• Arrangementen
  • Beauty Arrangement
• Verhuurders
  • Verhuur optie 1
  • Verhuur optie 2
  • Algemene voorwaarden
  • Sleutelbeheerpakket
  • Uw huis aanmelden
• Links
• Contact
• Gastenboek

De Turkse bevolking is een samensmelting van verschillende steppenvolkeren uit Centraal-Azië. In de loop der tijd echter zijn deze groepen zo versmolten dat hun identiteit opging in dat wat wij Turken noemen. Turkije heeft ongeveer 55 miljoen inwoners. Er zijn in het huidige Turkije, nog steeds etnische groepen die wel hun identiteit in min of meerdere mate behouden hebben.

De Turkmenen, Türkmen in het Turks, zijn de voorvaderen van de Turken. De dynastie van de Seltsjoeken stamt af van de Turkmeense stam Ghuzz of Oguz uit Centraal-Azië. De Seltsjoeken, die een belangrijke rol speelden in de 11de en 12de eeuw, hadden zich honderd jaar voordien tot de islam bekeerd en vestigden zich in Perzië, in de nu Iraanse provincie Khurasan.

In die periode, tussen 1050 en 1055, veroverde hun leider Tügrul Bey met zijn ghazi's, strijders van het geloof, Isfahan en Bagdad en andere delen van het huidige Iran en Irak en hij riep zichzelf uit tot beschermheer van de Kalief van Bagdad, de geestelijke leider van de sunnieten. De kalief beloonde hem met de titel van sultan en samen voerden ze strijd tegen de sjiïeten. Togrul’s opvolgers Alp Arslan (1063-1072) en Malik Shah breidden het rijk verder uit tot Syrië, Palestina en Anatolia. Alp Arslan versloeg in 1071 de Byzantijnen bij Malazgirt en meteen had hij de toegang tot Anatolia geopend.

De kalief beloonde hem met de titel van sultan en samen voerden ze strijd tegen de sjiïeten. Togrul’s opvolgers Alp Arslan (1063-1072) en Malik Shah breidden het rijk verder uit tot Syrië, Palestina en Anatolia. Alp Arslan versloeg in 1071 de Byzantijnen bij Malazgirt en meteen had hij de toegang tot Anatolia geopend.

Door velen wordt het jaar 1071 geassimileerd met het begin van 'Turkije'. De Turkmenen voerden de islam in en stoomden het land aldus gereed voor een eeuwen durende Ottomaanse overheersing. Toen Alp Arslan de (christelijke) Byzantijnen overwonnen had, gingen in de christelijke wereld alarmlichtjes branden. Meteen was dit een aanleiding voor een eerste kruistocht in 1095.

Na de dood van Malik Shah namen diens zonen de macht over, maar het rijk begon ingevolge onderlinge verdeeldheid en een machtsstrijd geleidelijk af te brokkelen. Süleyman Shah belegerde Konya en veroverde haar, net als Iznik. In laatstgenoemde staat verwierf hij het sultanaat Anatolia. Iznik werd een tijd later heroverd door de Byzantijnen en Konya werd de nieuwe hoofdstad. De machtsstrijd ging verder.

Alleen het sultanaat van Rum, met Konya als hoofdstad, bleef uiteindelijk overeind tot de Mongolen

in1243 na de Slag om Kösedag ook Anatolia overrompelden en er een halve eeuw lang zouden heersen. Mesud II was de laatste Seltsjoekenvorst.

De belangrijkste tegenstanders van de Seltsjoeken bleven altijd de sjiïeten, die behoorden tot de dynastie van de Fatimiden in Egypte. Tijdens de 15de eeuw heersten in Perzië de Safawiden, die sjiïetische moslims waren en die vermoedelijk van Kurdisch bloed waren. Sultan Selim I bestreed de sjiïeten, terwijl de Turkmenen in het Osmaanse Rijk sunnieten waren. Hoewel de Seltsjoeken het aanvankelijk niet gemunt hadden op Byzantium, maar eerder op de sjiietische moslims, zetten enkelen onder hen toch een stap verder. Dit leidde tot de oprichting van het Sultanaat van Rum, met het huidige Konya als hoofdstad.

Mongoolse horden en Turkmeense nomaden maakten hun opwachting en Konya werd onder de voet gelopen door de troepen van Djingiz Khan. Vooraf waren de Turkmenen even door het sultanaat van Rum getrokken, maar ook zij werden door de Mongolen verjaagd.

Alleen in het westelijke deel van Anatolia hield Byzantium lang stand. Het Rijk van de Seltsjoeken was ook gekoppeld aan de bouw van vele religieuze medreses. Vooral ten tijde van Kili Arsian (1153-1192). De Sircali medrese verrees te Konya en gelijkaardige bouwwerken kwamen tot stand in Sivas en Kirsehir.

De Seltsjoeken besteedden tevens veel aandacht aan de medische wetenschap en bouwde diverse ziekenhuizen of geneeskundige instituten. De belangrijkste instellingen kwamen in Kayseri, Sivas, Amasya, Tokat en Kastamonu.

In die periode oefenden Perzische intellectuelen een grote invloed uit in Anatolia, dat doordrenkt werd met de Iraanse cultuur. Omstreeks 1308 kwam er definitief een einde aan het Seltsjoekenrijk dat verbrokkelde in vorstendommen. Dat van de Beylik was aanvankelijk het belangrijkste maar het langs de grens van Byzantium gelegen vorstendom van Osman zou snel het gezag overnemen en de diverse staatjes verenigen.

De nieuwe heersers zouden ook de Turkse taal snel tot de officiële maken.

De islamitische cultuur kwam in Turkije onder de Seltsjoeken en later de Osmanen tot grote bloei, maar ook in het huidige Turkije is de islam nog een niet te onderschatten factor in het maatschappelijke en politieke leven. Dit ondanks Atatürks vurige streven om van Turkije een volledig seculiere staat te maken, naar westers model.